Καμια φορα οι εικονες προκαλουν χιλιες λεξεις. Καμια φορα οι λεξεις "φτιαχνουν" εικονες. Καποιες εικονες μπλεκονται τοσο πολυ με τις λεξεις, που δε μπορει κανεις να καταλαβει τι αρχιζει απο που...Και αυτο δεν ειναι καν τεχνη. Ειναι τεχνη στο παρα 5. Χ+Α.
This is According to a HeartBeat Coffee Breakfast U Coffee Breakfast U Coffee Breakfast U Coffee Breakfast U Coffee U U Coffee U U Coffee U U U U U U U U U U […silence…] Hush Fuck off You Know, where to find me…
Ο ακρόλιθος της ευτυχίας είναι όταν δεν γράφω, Όταν δεν χρειάζεται να πιέσω τόσο το μυαλό Όταν δε χρειάζεται να στριμώξω την ύπαρξή μου Σε μερικές χαζές αράδες Που την επόμενη μέρα δε θυμάμαι Σαν τους ανθρώπους που περνάν με σκυμμένο κεφάλι Κάθε μέρα δίπλα μου στους δρόμους Με λειψό ενδιαφέρον για τον αέρα που αναπνέουν Αλλά φαιδροί αρκετά να ατενίζουν το σύμπαν Σαν να το γέννησαν εχτές
Ο ακρόλιθος της ευτυχίας είναι όταν δεν σηκώνω τα χέρια μου Να νιώσω τους παλμούς του πόνου χαμηλά στο στομάχι μου Να τους μετουσιώσω σε λέξεις που χάνουν τον αυτοπροσδιορισμό τους Αμέσως μόλις τις απελευθερώσω από τη φυλακή του νοήματος Και τις κάνω εικόνες και ταξίδια ατελείωτα Στους πιο σκοτεινούς λαβύρινθους Στις πιο φωτεινές γωνιές της πλάσης Στους πιο έναστρους ουρανούς Με το πιο βαθύ σκοτάδι
Ο ακρόλιθος της ευτυχίας είναι όταν δεν πλανάται σκέψη στο μικρό μου κεφάλι Όταν δεν σφαδάζω από το άλγος να γεννήσω νέα αποβράσματα Όταν δεν αγκιστρώνονται οι ιδέες στα χείλη μου και δεν λεν να βγουν Και κατηφορίζουν με βία στα ακροδάχτυλα Λες και το στόμα δεν φτιάχτηκε για να μιλά Αλλά τα νύχια και οι παλάμες μου βγάζουν κραυγές Μέσα στην αγωνία τους να τους ακούσει κάποιος Αν και όποιος τους ακούει στο τέλος τον πνίγουν Για να βρουν τον επόμενο και τον επόμενο Ώσπου να τελειώσουν όλοι οι στοργικοί αυτού του κόσμου Και να μείνουν τα καθάρματα και οι λιμασμένοι Οι πιο βρώμικοι από τους σάπιους Οι όμοιοι μου, τα αδέλφια μου και οι εραστές μου
Είμαι σκόνη, χωράω στις χαραμάδες των σκέψεων Στις πέτρες των δρόμων και στα αυλάκια των ελαστικών Απλώνομαι στο κράσπεδο να με πατάν οι απρόσεκτοι Και με τινάζουν οι γιάπηδες από τα σακάκια τους Είμαι σκόνη, μα όταν φυσάει διαλύομαι Χάνομαι και κάθε λίγο μου λείπουν και μερικοί κόκκοι Η κλεψύδρα μου διαλύεται στο χρόνο Και οι πονηροί τρίβονται απάνω μου Να γλιτώσουν την απρόσωπη φαγούρα τους Με εκείνο το ανέκφραστο χαμόγελο που καθυστερεί να δώσει απαντήσεις Και όταν τις δίνει είναι μονολεκτικές και ανούσιες Σαν τους χρησμούς της Πυθίας μετά τις ορμηνεύουν Όπως θέλουν και μπορούν και τους βολεύει Και εγώ εκεί νομίζω ότι βρίσκω τον ακρόλιθο της ευτυχίας μου, Όμως εκεί γεννιέται ο θάνατός μου και η συντριβή μου Ακριβώς πάνω στο θρίαμβό μου εκρήγνυμαι Χωρίς να σκορπίσω θραύσματα, Μόνο θόρυβο και κατηγορίες Για την κατάντια μου και το κακό μου χάλι Στον ακρόλιθο της ευτυχίας μου χρόνια τώρα κατουράω Γλύφω, καθαρίζω και συνεχίζω Ώσπου να ματώσει η γλώσσα μου Ή ώσπου να τον λιώσω. Έτσι ξορκίζω το χαμόγελο…
Όριο στη δίψα του ανθρώπου Δε λογίζεται και πέρας δεν υπάρχει Σαν η ψυχή κλονίζεται Και μεθυσμένη τα πρωινά βγαίνει Μια βόλτα τον κόσμο να τον φέρει Δίχως να βλέπει η τυφλή Τον πόνο, τη συφορά και το δάκρυ Το μαύρο το βαθύ που απλώνεται Κάτω από κάθε ξημέρωμα Πίσω από κάθε λάμψη Έτσι που η δίψα Απλώνει και θεριεύεται Χίλια κομμάτια σκίζεται το σύμπαν να κυκλώσει Και άστρα και ουρανούς και δαίμονες και αγγέλους Να καταπιεί μπας και χωρέσει Τον αναβρασμό ετούτο Δίπλα στης μοίρας το άρμα Με τα 40 άλογα και τον οδηγό που γνέφει Στη Ζωή πότε και πότε στο Χάροντα Πότε στο Φως και πότε στο Σκότος Σαν του ξεφεύγει το γκέμι το ασημένιο Και πασχίζει τα άλογα να φέρει Στο δρόμο τον ίσο πάλι Έτσι και η δίψα χάνεται Από του ανθρώπου το μάτι Μα μέσα στέκει, καρτερά Την ώρα ετούτη που φτάνει Να πηδήσει στο κενό Όλα που να τα φέρει βόλτα Και απ’ το Θεό να ζητήσει Τι ακριβώς είναι αυτό Που οι ζωγράφοι αποτυπώνουν Χωρίς καμβά Μόνο έναν τοίχο λευκό Διαθέσιμο όταν έχουν Με μερικές κηλίδες αίμα Για χρώμα και πνοή
Φτιάχνω λιτά και απλά Χωρίς στολίδια πολλά Κάτι στεγνό σαν εμβατήριο Κάτι χαζό, σαν παιδικό τραγούδι Κάτι εύκολο και καθημερινό Σαν «Ένα, Δύο, Τρία» ή μάλλον Σαν «Καλημέρα σας κυρία» Μέχρι και εγώ να το καταλαβαίνω Σαν το μουρμούρισμα σε λαϊκό τραγούδι Όπως ο αναστεναγμός σε ερωτική ταινία Σαν μακαρόνια στην κατσαρόλα του εργένη Φτιάχνω απλά, φτιάχνω λιτά Ένα μοτίβο σκέτο Δίχως τις λέξεις τις βαριές Χωρίς κρυφά νοήματα Φτιάχνω αυτό που ζήτησες Όσο απλό και αν βγαίνει Τίποτα δε θα αφήσω να εννοείται Τίποτα στο σκοτάδι ή στο ημίφως Αποκτηνώθηκα και στέρεψα Καιρός να ξαποστάσω Μόνο, άσε νε γείρω πλάι σου Πριν φύγεις σαν τον κλέφτη…
Ας παγώσουμε το χρόνο Ας πούμε όλα τα κλισέ και Τετριμμένα πράματα που Λένε αυτοί που φαντασίας στερούνται Ξανά ας αρχίσουμε Τον κόσμο να μαθαίνουμε Μέσα από λάθη και ανούσιες Κινήσεις, ας είναι όλο αυτό Μια πράξη επανάστασης Εμπρός στον εαυτό μας τον ίδιο Που σαπίζει σε καρέκλες και Σε φθορίζουσες μπροστά οθόνες Γιατί τώρα αν δεν πατήσουμε πόδι Μια ζωή καταραμένοι θα είμαστε «Ας ήταν να ήταν τότε» Θα ψελλίζουμε, με τη μόνη Διαφορά ότι αυτό το «Ας» Παρελθόν θα είναι Μήτε παρόν, μήτε μέλλον.
