Ανέπνευστον Εγκώμιον είς Αταίριαστον Εργασίαν

Έμπνευσις,
Καθότι καιρόν με έχεις εγκαταλείψει
-Σου δίνω και γω λίγες αιτίες και εισιτήρια επιστροφής-
Εγκαταλείπω την θέρμην μου προς εσέ
Στρεφόμενος προς την εργασίαν
Την Αταίριαστην
Την συνεχή και ακατάπαυστη
Δίχως ανάγκας
Διαταγάς υπακούον
Εις κοστούμια αυτάρεσκος
Διασκελίζων δρόμους και πλατείας
Εις τους υπόδουλους υπόδουλος και γω
Εις του αστούς υποταγήν υποσχόμενος
Υπό του άρτου σερνόμενος
Εκ της ρινός
Αναπνέοντας εκ των ωτών, πλέον
Οκνηρός, μα χαμογελων
Εις τους μεσόκοπους τους μισητούς
Μετά την περιφέρειαν, φέροντες την ευζωίαν
Ακλόνητων Στηλών σάπιου οικοδομήματος
Καθώς αυτό προσβάλλεται
Εκ του ύδατος του ακαθάρτου
Του περιρρέοντος τα θεμέλια
Καθώς αδειάζει σιγά σιγά το κάλλος
Από τα μέσα μου
Και συ, ούτε καν που διακρίνεσαι
Τόσο φτωχή που είσαι….

Ηράκλειο, 07-10-2010

Journey- Of a lifetime

Ευφυΐα

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι κάθε ηλικίας
Στου πρωινού αγώνα το ποτάμι
Ρίχνονται μετά παρρησίας
Υπέρ των άρτων υμών, τον ομοούσιον.

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι όλων των χρωμάτων
Ορθώνονται επί πτωμάτων
Όπως πάντοτε ανερχόμενοι
Την σκάλα της ιεραρχίας

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι της ίδιας παρωδίας
Κρύβουν στις τσέπες των παντελονιών των
Αποκομίζοντες θησαυρούς
Τραπεζικών και ετέρων τόκων

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι πλήρους αδιαφορίας
Θέσιν αναζητώντας υπό τον ήλιο
Στριμώχνονται υπό την σκιάν
Καθ’ εις αναμένων την πολυπόθητον σειράν

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι καινής αλαζονείας
Εποχικοί εις φαύλες διασκεδάσεις
Υποχρεούνται εις εφήμερες στάσεις
Μετά ελαστικών σχέσεων εργασίας

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι άνευ συνουσίας
Των ιδεών των αυνανίζοντες το φαλό
Φαντασιώνοντες τον οίκον του Θεού
Εις του παραδείσου την υπόσχεσιν

Άνθρωποι μέσης ευφυΐας
Άνθρωποι μεστοί της κτηνωδίας
Τας Θύρας, τας θύρας τους ερμητικά σφαλίζουν
Δια τον αποκλεισμόν των περαστικών οφθαλμών
Από του εσωτερικού οργίου


Και οι άνθρωποι μεγάλης ευφυΐας;
Θύματα και αυτοί του μέσου όρου


Αθήνα 04-09-2010
Για τον Γ.Χ με κύρια έμπνευση από την φωτογραφία του Χ.

A Perfect Circle- When the levee breaks

Προφανές

Για το μέλλον, δεν ανησυχώ
Το μέλλον είναι γραμμένο
Στα πεζοδρόμια
Ανάμεσα στους αρμούς
Για αυτό προσέχω μην τους πατήσω
Ούτε καν για το παρόν σκέπτομαι
Αφού όσο και να το αγγίζω
Φεύγει μαζί με τον πρωϊνό ιδρώτα
Για το προφανές ανησυχώ
Που αληθινό μισοφαίνεται
Αχνοφαίνεται σαν ίσκιος
Ώσπου να στρίψω από τη γωνία
Χάνεται στους τοίχους μέσα
Γελώντας σαν μικρό παιδί
Σαν την Ευτυχία
Που με όσο μελάνι και αν τη λούσω
Δεν εκτυπώνεται ποτέ

Θεσσαλονίκη 27-08-2010
Από την φωτό πιο πάνω


Archade Fire- Suburban Wars

S/M

-Αλουμινόχαρτο
Να τυλίξω τις φοβίες μου να μην κρυώσουν.
- Σπορέλαιο
Να «λαδώσω» κάποιον που μου μοιάζει.
[… Κάτι ξεχνάω….]
-Αφρόλουτρο, να είμαι μοσχομυριστός, το βράδυ μπορεί να είμαι «τυχερός»!
- Γάλα
Μεγαλώνει, μεγαλώνει μέχρι να πεθάνει
-Χυμό
Γιατί οι δικοί σου στέρεψαν, και μάλλον φταίω εγώ.
[…δεν μπορώ να θυμηθώ τι μου λείπει… ]
-Ψωμί
Το μάνα από ψηλά μας έχει τελειώσει
[…Τι μου λείπει, τι ξεχνάω…]
Α, ναι!!! Συνέχεια ξεχνάω «ΝΑΖΗΣΩ»
Με μπλε και πράσινους κόκκους

Αθήνα (Για τον Σ.Α)

26/06/2010


Radiohead- Subterranean Homesick Alien

Καπέλο

Πως θα ήθελα κάποια στιγμή να γίνω
Ο άνθρωπος με το καπέλο
Σε ένα πλήθος άσκεπων μέσα
Που για δικαιοσύνη ζητωκραυγάζουν
Να το βγάλω και ψηλά να το πετάξω
Με τη μάζα να γίνω ένα για λίγο
Και όταν πέσει να το πιάσω
Και σκυφτός να φύγω
Σιγομουρμουρίζοντας...
"Είμαι διαφορετικός"

30-04-2010 Στο τρένο για Αθήνα

Lopez&Frusciante- 0=2

-Σόδα

Τελευταία χωνεύουμε πιο εύκολα
Ακόμα και το άβραστο φαΐ
Και τις πέτρες ακόμα που
Στο στομάχι πέφτουν κάνοντας κρότο
Η μία καθώς χτυπάει πάνω στην άλλη
Αφού για ξεροκόμματα τις βλέπουμε

Ίσως βέβαια βοηθάν και οι γροθιές στο σώμα
Που μάθαμε να δεχόμαστε
Τον πόνο που προκαλούν
Σαν πειραματόζωα ενστερνιζόμαστε
Την χώνεψη μας διευκολύνουν
Από τότε που σταματήσαμε να ξερνάμε

Από τότε που γίναμε αυτό που τρώμε
Το άνοστο, το βρώμικο, το λιπαρό φαΐ
Εκείνο που μία φορά σε σκύλους το πετούσαμε
Τώρα το μηρυκάζουμε, δεν το μασάμε απλά
Το βάζουμε μέσα μας βαθιά
Με αλκοόλ το σβήνουμε
Λίγο πριν το ρεύμα κλείσει
Μαζί με τα βλέφαρα,
Μέχρι αύριο
Σαν πόσα αύριο να ‘μείναν…

Nickel Eye- Brandy of the Damned

Πόσο Μακριά

Η βαλίτσα μικραίνει
σε κάθε ταξίδι μικραίνει.
Η υπομονή μου μικραίνει,
Κάποτε ξεχύλιζε τη βαλίτσα
Τώρα δε χωράει, μικραίνει
Η χαρά μου μικραίνει
Ταξιδεύει μακρυά,μικραίνει
Αφήνει λίγο, λίγο τα κομμάτια της
Και φυσικά μικραίνει
Σαν τη ματιά μου, που μικραίνει
Σαν ταξιδεύω, ξεμακραίνει
Αλλά χάνεται στον απειρο ορίζοντα
Και έτσι, όλο μικραίνει
Σε κάθε ταξίδι
σαν τη ζωή που σπαταλάμε
σε κάθε ταξίδι
Και αυτή μικραίνει
Μένουν οι μέρες στις κουπαστές
Και στα αεροδρόμια
Και ο κόσμος μικραίνει
Όλα μικραίνουν
Δε με χωράει πιά
Μικραίνει και εγώ δε μεγαλώνω,
Μα πέφτω, από την άκρη του
Πέφτω...

27/04/2010 Αθήνα

Russian Circles- When the Mountain Comes to Muhammad